| Friday 04 July 2008 | |
Prada 07H Linea RossaNa een kleine jobcoaching op de Leidsegracht in Amsterdam ga ik eigenwijs toch op zoek naar een Dolce & Gabbana zonnebril die uit de collectie is. Ik vind hem uiteindelijk bij York optiek op de Heiligeweg, maar helaas is dit een zwarte uitvoering. Ik wilde namelijk een transparant montuur hebben. Ik pas nog even een paar andere klassieke montuurtjes als mijn oog opeens op de Prada collectie valt. Een beetje “kijk mij geld hebben collectie”, maar voor de gekkigheid doe ik er toch een paar op. Als ik de Prada 07H Linea Rossa op heb, ben ik opeens al mijn klassieke en toch wel safe montuurtjes helemaal vergeten. Het rechterpootje zit los, maarja je bent verliefd. Ik laat de schroefjes netjes aandraaien en ga akkoord met de “”Zonnebrillen worden niet geruild” voorwaarde door 187,- Euro van mijn bankrekening af te laten schrijven. Trots loop ik met mijn nieuwe Prada zonnebril naar buiten en krijg netjes een SMSje van de bank, dat ik 56,- euro in het rood sta. Als een boer met kiespijn lach ik om het SMSje want ja hoeveel mensen lopen er niet rond die zich rijker voordoen dan ze eigenlijk zijn haha. Als ik eenmaal bij mijn auto ben aangekomen heb ik mijn zonnebril wel 10 keer goed op mijn neus moeten zetten. “Het zal wel wennen zijn” denk ik en als een patser doe ik de lambo doors van mijn auto omhoog. Ik reken netjes af voor 2 uurtjes parkeren en maak een rit van 20min naar huis waar ik alweer 10x mijn bril goed op mijn neus moet zetten. Thuis aangekomen vraag ik mezelf af of ik slachtoffer ben geworden van de wereld van “Zien en gezien worden”? Het is best wel een filosofische vraag gezien het feit ik persoonlijk van mooie en dus ook vaak dure dingen hou. Ik kan er uren over filosoferen, maar wat ik nu belangrijker vind is het mankement aan het pootje. Hij is namelijk nog steeds erg los en dat is waarschijnlijk ook de oorzaak van waarom hij constant afglijd. Een beetje paniekerig bel ik York optiek op, maar de mensen zijn liever dan de voorwaardes doen geloven en nodigen me netjes uit om naar de bril te kijken. Met de fijne gedachte dat de bril in de toekomst niet meer van mijn neus afglijd hang ik op en begin vervolgens dit blogje te schrijven. 
|
