| Monday 30 June 2008 | |
Crème de la crèmeMet een vreemd gevoel wordt ik wakker. Vandaag heb ik weer een feestje (Crème de la crème ) met een fashionshow, maar door de roddels is het toch anders. Op het moment, dat je een vlekje hebt in de fashionwereld loopt iedereen met een boog om je heen alsof je een besmettelijke ziekte hebt. Veel zin had ik in de eerste instantie dus niet, maar na een peptalk van een zeer gerespecteerd persoon uit de fashionwereld besloot ik toch maar heen te gaan.Het is ondertussen al half 2 en snel fris ik me op, pak mijn slaapspulletjes bij elkaar en vertrek naar Chris (de gene die al mijn foto en filmwerk doet). Bij hem aangekomen is het ondertussen al half 3 en de 2 uur durende rit (met stiekem toch wel wat adrenaline) naar Enschede kan beginnen. De casting Het is iets voor half vijf als we aankomen, maar ruim op tijd omdat de catwalk wat vertraging heeft opgelopen. Buiten staat een klein groepje met ongetwijfeld modellen (ze waren namelijk een kop groter dan Chris) en snel stuurt deze held Chris er op af. Ik blijf veilig in de deuropening staan, maar moet dan toch van Chris even mijn verhaal doen. Uhmmm…ok. Ik leg voor de verandering niet zenuwachtig even snel uit wat ik doe, waar de foto’s en video’s voor zijn etc, maar dan komt er een vragenronde. Op zich niet zo een probleem tenzij de vragen “Welk bureau raad je af” of “Wat vind je van dat bureau” zijn. Ik lach en vertel, dat het allemaal persoonlijk is en gelukkig kwamen er geen namen voorbij waar ik überhaupt ervaringen mee had.  Het is even wachten op enkele bureaus, maar dan moeten de meiden er toch echt aan geloven. Eén voor één komen ze op en kritisch maken de scouts notities. Na enkele rondjes lopen waaronder één met je portfolio nemen de modellen weer plaats. De sfeer is relax en het duurt niet lang voordat Roy (één van de organisators) komt opdagen met de lijstjes van de bureaus. Vrijwel iedereen had een callback en stralend staan de modellen in de rij bij diverse modelscouts. Eten Het is rond achten als we besluiten om met ze alle te gaan eten. Ik voel de bui al hangen en mijn eetlust wordt steeds minder. Met een beetje zenuwen rij ik naar het hotel om de modellen op te halen, maar heb me zoals gewoonlijk weer veel te druk gemaakt. Ik krijg slechts drie scheve gezichten en we scheuren weer terug naar het restaurant waar aangekomen er tot mijn verbazing een tafel te weinig is. Inventief bouwen we er een tafel bij en beginnen aan ons voorgerecht. Als ik net mijn carpaccio op heb hoor ik opeens iemand zachtjes mijn naam roepen. Het is Bodil en er gaat meteen een bepaalde last van me schouders. “Gelukkig, niet Bodil ook nog” gaat er even door me heen en hurk naast haar neer. We praten even bij, maar word onderbroken wordt door Rejhan . Misschien maar goed ook want als je even niet oplet dan sta je zo te staren naar haar haha. Ze kijkt altijd zo zwoel of zo, vind je niet? Ik kijk nog even naar Chris die druk bezig is met Lois en River, maar moet ze onderbreken, omdat de eend opgeserveerd wordt. Backstage Als we klaar zijn met eten sprinten we snel weer naar buiten om wat foto’s te maken van een meisje van de casting. Ze is nog maar 14 jaar, maar nu al een eyecatcher. We praten nog even na met haar begeleider en vertrekken vervolgens naar de kleedkamer.  Aangekomen in de kleedkamer zie ik meteen wat bekende gezichten. Als ik net even in gesprek ben met Hedwich word ik plotseling door iemand onderbroken. Er wordt me vriendelijk gevraagd of ik wil vertrekken als er gepast wordt waar ik vervolgens op antwoord dat die meiden me bijna allemaal kennen etc. Je raad het al, dat is nou juist het probleem. De drie die mij niet mogen willen me weg hebben waarop de rest van de aanwezige verbaast op reageren. Het loopt dus gelukkig met een sisser af en ga verder met iedereen gedag te zeggen. Als ik bij Imke Emons aankom wordt ik voorgesteld aan Melissa Sneekes . Zwaar underdressed vergeleken met haar mooie avondjurk hurk ik ook naast haar neer en we maken een praatje. Al snel valt me op, dat ze heel open en eerlijk is. Eigenschappen waar ik mezelf altijd flink mee in de problemen werk. Als me vervolgens ook opvalt hoe charmant ze is maak ik me snel uit de voeten.  Larisa Katz Na een klein uurtje in de kleedkamer te hebben gehangen vertrekken we weer richting de catwalk en dansvloer. Het is al aardig druk en neem plaats net even naast het midden van de catwalk anders ben ik vet irritant haha. Het is 12 uur als opeens de lichten een soort van spreken. Het is even wennen als je een voice over gewend bent, maar het was zeer gepast op zo een exclusief feest. Vervolgens start er een duistere beat en de creaties van Larisa Katz komen de catwalk op. De ene nog mooier dan de ander en stiekem let ik ook een beetje op de reacties van het publiek. Een zingende Miss Nederland Als de eerste show is geweest vertrek ik samen met de modellen weer de kleedkamer in waar ik opnieuw Melissa tegen het lijf loop. Ik vraag haar om even wat film in te spreken en enthousiast loopt ze met ons mee. We nemen wat intro´s e.d. op en zie dat ze helemaal in haar element is. Ze heeft het zo erg naar haar zin, dat ze niet alleen speelt met de camera, maar ze gaat er ook nog eens voor zingen! De beelden zie je later maar Melissa is echt de bom kan ik je vertellen! Stef en Robert Nederveen Zoals ik al zei heeft Melissa ontzettend veel charmes. Gelukkig waren we gered door Stef en Robert Nederveen die ook nog een show hadden. Als een gek rennen we weer terug naar de catwalk en op dat moment begint net de show. Een hele bijzondere overigens want een heleboel meiden van de casting liepen op dat moment mee. Het was een show die voor vele veel vertrouwder was. Veel streetwear en sommige dames hadden het ontzettend naar hun zin met de spierballen van één van de modellen haha. Wat ikzelf weer heel bijzonder vond was dat de meiden van de casting veel beter presteerde onder druk. Je kon ze een beetje herkennen aan het lopen, maar ze vielen niet extreem op of zo. Op tijd naar huis Omdat ik mijn hotelkamer weg had gegeven aan enkele modellen konden we het niet al te laat maken. Ik laat Chris nog even wat beelden maken van de optredens en probeer zelf zo goed mogelijk een mevrouw Sneekes aan de overkant van de dansvloer te negeren haha. Als ik vervolgens in een bijna lege kleedkamer Melissa weer tegen kom breek ze me. Ik moet verder niks van haar, maar toch wil ik haar vreemd genoeg niet uit het oog verliezen. Zodra ze ziet dat ze de touwtjes in handen heeft kijkt ze me aan, staat op en loopt langzaam weg. “Shit; ze heeft me” bedenk ik me, maar loop toch nog achter haar aan. Boven aangekomen is het de hoogste tijd. Chris besluit alvast naar de auto te gaan en ik neem van iedereen nog even afscheid beginnend met mijn grote vriendin Melissa haha. Zonder dat we het in de gaten hebben zijn we alweer een kwartier verder en Imke maakt nog even snel een foto van ons twee. Ik zwijmel nog even weg bij de haren van Imke (ik heb een zwak voor krulletjes) en geef de jongens van de afdeling haar nog even snel drie zoenen om vervolgens weer met diepe gesprekken terug te rijden naar Amsterdam. Update: 1 Juli 2008 |
